viernes, 1 de junio de 2012

Galicia vuelve a primera

La segunda división vive este fin de semana su última jornada, en la que contará con una gran atención mediática por la ausencia de fútbol de primera y también por lo mucho que hay en juego. Con el descenso decidido, la lucha se centra en los puestos altos de la clasificación. Comandan la tabla los dos equipos gallegos, los dos equipos de mi tierra. Equipos que otrora jugaban en Europa y que durante esta temporada han soñado y sueñan con el regreso a primera división.












lunes, 28 de mayo de 2012

'Purito' se quedó a las puertas

El Giro de Italia 2012 ha finalizado ayer. La primera de las grandes vueltas en el calendario ciclista ha resultado una carrera tan preciosa como emocionante y ha contado con un español luchando hasta la victoria en la general hasta la última etapa. Joaquim Rodríguez, alias 'Purito', nunca había disputado tan intensamente la general de una gran vuelta. Y ha estado muy cerca de la maglia rosa, sólo le han separado 16 segundos. Partía con una ventaja de 31 segundos sobre su competidor, el canadiense Ryder Hesjedal, quien, en la contrarreloj del último día le rebañó 47 segundos y se hizo con la victoria.

El Giro 2012 ha contado con bastante presencia mediática en España durante las últimas tres semanas. Incluso Marca lo sacó a varias portadas. Esto se explica porque había un español líder de la general y porque ya no hay fútbol de primera división. Sin embargo, un año más, el Giro no se ha podido ver por televisión en abierto en España. Sólo en Eurosport, de pago, o en abierto en diferido a través de MarcaTV.


El triunfo en Milán de Hesjedal ha supuesto una sorpresa porque no es un ciclista demasiado conocido por el gran público. Su mejor actuación hasta ahora ha sido su sexta plaza en la general del 'Tour' 2010. Sin embrago, a sus 32 años, ha demostrado de lo que es capaz ganando su primera gran vuelta y también la de su país, Canadá. Por su parte, 'Purito' se despide del Giro tras haberlo liderado durante 10 días, con dos victorias de etapa y el jersey rojo de los puntos. No está nada mal el balance para el catalán. Ambos han protagonizado durante tres semanas un duelo muy atractivo para los espectadores de la ronda italiana.

Finalmente, tercero en la general ha concluido el belga Thomas de Gendt, ya más lejos, a 1:39 del líder, y tras haber protagonizado una remontada increíble en los últimos días. Una fuga a la antigua usanza en la penúltima etapa le otorgó la victoria de etapa y le permitió recortar más de 3 minutos al líder y colocarse cuarto en la general. En la crono final completó la machada para metrese en el podio relegando a Scarponi a la cuarta plaza. El lugar de los italianos más destacados, dominadores del Giro en los últimos tiempos, estuvo relegado a puestos secundarios, los puestos de fuera del cajón. Scarponi, Ivan Basso y Cunego concluyeron cuarto, quinto y sexto respectivamente.

Por otro lado, también hay que reseñar la meritoria décima posición final para el navarro del Euskaltel Mikel Nieve. Además de las buenas actuaciones de 'Purito' y Nieve, el ciclismo español  se lleva cuatro triunfos parciales: dos de 'Purito', uno de Ion Izaguirre, corredor del Euskaltel y otro de Fran Ventoso, el extremeño del Movistar, al sprint en la novena etapa. De todos modos, el dominador de las volatas ha vuelto a ser el británico Mark Cavendish, que se ha impuesto en tres parciales.

P.D.: la foto ha sido colgada por la marca de bicicletas Shimano en su Facebook.



O Giro de Italia 2012 finalizou onte. A primeira das grandes voltas no calendario ciclista ha resultado unha carreira tan preciosa como emocionante e contou cun español loitando até a vitoria na xeral até a última etapa. Joaquim Rodríguez, alias 'Purito', nunca disputara tan intensamente a xeral dunha gran volta. E estivo moi preto da maglia rosa, só lle separaron 16 segundos. Partía cunha vantaxe de 31 segundos sobre o seu competidor, o canadense Ryder Hesjedal, quen, na contrarreloxo do último día lle rebañó 47 segundos e fíxose coa vitoria.

O Giro 2012 contou con bastante presenza mediática en España durante o últimas tres semanas. Mesmo Marca sacouno a varias portadas. Isto explícase porque había un español líder da xeral e porque xa non hai fútbol de primeira división. Con todo, un ano máis, o Giro non se puido ver por televisión en aberto en España. Só en Eurosport, de pago, ou en aberto en diferido a través de MarcaTV.

O triunfo en Milán de Hesjedal supuxo unha sorpresa porque non é un ciclista demasiado coñecido polo gran público. A súa mellor actuación até agora foi a súa sexta praza na xeral do 'Tour' 2010. Sen embrago, aos seus 32 anos, demostrou do que é capaz gañando a súa primeira gran volta e tamén a do seu país, Canadá. Pola súa banda, 'Purito' despídese do Giro tras lideralo durante 10 días, con dúas vitorias de etapa e o xersei vermello dos puntos. Non está nada mal o balance para o catalán. Ambos protagonizaron durante tres semanas un duelo moi atractivo para os espectadores da rolda italiana.

Finalmente, terceiro na xeral concluíu o belga Thomas de Gendt, xa máis lonxe, a 1:39 do líder, e tras protagonizar unha remontada incrible nos últimos días. Unha fuga pola vella na penúltima etapa outorgoulle a vitoria de etapa e permitiulle recortar máis de 3 minutos ao líder e colocarse cuarto na xeral. No crono final completou a machada para metrese no podio relegando a Scarponi á cuarta praza. O lugar dos italianos máis destacados, dominadores do Giro nos últimos tempos, estivo relegado a postos secundarios, os postos de fóra do caixón. Scarponi, Ivan Basso e Cunego concluíron cuarto, quinto e sexto respectivamente.

Doutra banda, tamén hai que apuntar a meritoria décima posición final para o navarro do Euskaltel Mikel Nieve. Ademais das boas actuacións de 'Purito' e Nieve, o ciclismo español  leva catro triunfos parciais: dous de 'Purito', un de Ion Izaguirre, corredor do Euskaltel e outro de Fran Ventoso, o estremeño do Movistar, ao sprint na novena etapa. De todos os xeitos, o dominador das volatas volveu a ser o británico Mark Cavendish, que se impuxo en tres parciais.

P.D.: a foto foi colgada pola marca de bicicletas Shimano na súa conta de Facebook.

sábado, 26 de mayo de 2012

Esperando a la Eurocopa

La temporada de clubes está prácticamente acabada. Ya se disputó la final de Champions, concretamente el pasado sábado, con la inesperada victoria del Chelsea sobre el Bayern Munich. Ayer fue la final de Copa española entre Athletic de Bilbao y Barcelona. Nuestra mente futbolística solo piensa en la Eurocopa. Pero todavía quedan dos semanas. Así, vivimos en un período de pausa para los medios de comunicación, que no cuentan con demasiado material para elaborar sus programas debido a la ausencia de fútbol de primera división, aunque sí hay de segunda y la fase de ascenso de Segunda B a Segunda.

PINCHAR PARA SEGUIR LEYENDO (HA10)

domingo, 20 de mayo de 2012

Un Chelsea milagroso

¿Quién lo iba a decir? ¿Quién se atrevería a pronosticar tan inesperado desenlace? Solamente un adivino podría hacerlo. Lo ocurrido en las últimas rondas de la Champions es poco menos que un milagro, un milagro con nombre y apellidos: Didier Drogba. Sólo así puede explicarse que el peor Chelsea de los últimos años, sexto en la Premier, haya conseguido la tan ansiada Champions.

Ni el gran equipo construido por Mourinho, ni el ganador de la Premier de Ancelotti, pudieron levantar la 'Orejuda'. Sin embargo, cuando la gran generación blue agoniza y los resultados parece que no llegan, el Chelsea consigue cumplir el gran sueño de su dueño, el maganate ruso Roman Abramovich. Llegó al club en 2003, invirtió una gran suma de dinero y el equipo empezó a ganar títulos en Inglaterra. Se le resistía la Champions. Hasta ayer, cuando el equipo dista mucho de su mejor momento.

Lo que nos depara a veces el fútbol es increíble. Un equipo que vive una temporada decepcionante, sin fútbol, echa al entrenador, de repente encuentra una fórmula futolbística y consigue levantar la Champions. Remonta un 3-1 al Nápoles, gana con suerte al Benfica, hace la machada de eliminar al Barcelona y certifica su título ante al Bayern. Di Matteo, sabedor de la inferioridad de su equipo en la competición, eligió la única receta futbolística con la que podía derrotar a sus rivales: todos atrás y balones a Drogba. Estéticamente fea e incluso deplorable, pero efectiva. Sorprendentemente efectiva. Y más con un Drogba tan resolutivo. Gol en Stamford Bridge, gol en la final y penalti definitivo. Y sobre todo, mucho coraje y fe en la victoria. Con 34 años. Y también fue necesaria una dosis de suerte. Es que Di Matteo es un tipo con flor, quedó demostrado.

Sorprendente que el Barcelona no marcara en Stamford Bridge, sorprendente la reacción blue con la eliminatoria perdida en el Camp Nou y sorprendente que el Bayern no consiguiera el título ayer con todo a su favor. Los bávaros tenían la final prácticamente ganada con 1-0 a falta de dos minutos para el final. Pero llegó el primer córner del Chelsea y el remate de Drogba. También la tenían a su favor cuando el marfileño cometió penalti sobre Ribery, pero Robben falló. También tuvieron ventaja tras el fallo de Mata en los 11 metros. Pero no, ayer el destino quiso devolver al Chelsea una de las Champions que tuvo tan cerca, como la del resbalón de Terry, la del Iniestazo o la del gol fantasma de Luis García en unas semifinales contra el Liverpool. Quiso el destino, porque el Dios del fútbol seguro que no está tan conforme.

El Chelsea ha demostrado que en fútbol se puede ganar siendo bastante inferior a tus rivales. Ayer volvió a pasarse el partido encerrado en su campo y sin ver al portero rival, pero defendió a gran nivel, aprovechó la que fue seguramente su única ocasión y acertó en los penaltis. Mientras el Bayern, como hizo el Barça, puso el fútbol, la posesión, la llegada, las ocasiones, 20 córners... Pero  no bastó. Me recuerda al año 2004, cuando el Porto de Mourinho y la Grecia de Otto Renhagel ganaron Champions y Eurocopa.

Ese fútbol rácano vuelve a estar de moda gracias al Chelsea, el peor Chelsea de los últimos tiempos, con su guardia pretoriana veterana y sin fútbol en medio campo. Pero este es el Chelsea campeón de Europa. Lágrimas en el Bayern debido al cruel desenlace que les tocó vivir. Además, en su estadio, un estadio listo para la fiesta. Ningún equipo consigue ganar en su campo. Mientras, en otro barrio de Londres maldicen su suerte: el Tottenham de Harry Redknapp, cuarto en la Premier, se queda sin Champions por la victoria blue.




Quen o ía a dicir? Quen se atrevería a prognosticar tan inesperado desenlace? Soamente un adiviño podería facelo. O ocorrido nas últimas roldas da Champions é pouco menos que un milagre, un milagre con nome e apelidos: Didier Drogba. Só así pode explicarse que o peor Chelsea dos últimos anos, sexto na Premier, conseguise a tan ansiada Champions.

Nin o gran equipo construído por Mourinho, nin o gañador da Premier de Ancelotti, puideron levantar a 'Orejuda'. Con todo, cando a gran xeración blue agoniza e os resultados parece que non chegan, o Chelsea consegue cumprir o gran soño do seu dono, o maganate ruso Roman Abramovich. Chegou ao club en 2003, investiu unha gran suma de diñeiro e o equipo empezou a gañar títulos en Inglaterra. Resistíaselle a Champions. Até onte, cando o equipo dista moito do seu mellor momento.

O que nos depara ás veces o fútbol é incrible. Un equipo que vive unha tempada decepcionante, sen fútbol, bota ao adestrador, de súpeto atopa unha fórmula futolbística e consegue levantar a Champions. Remonta un 3-1 ao Nápoles, gana con sorte ao Benfica, fai a machada de eliminar ao Barcelona e certifica o seu título ante ao Bayern. Di Matteo, sabedor da inferioridade do seu equipo na competición, elixiu a única receita futbolística coa que podía derrotar aos seus rivais: todos atrás e balóns a Drogba. Esteticamente fea e mesmo deplorable, pero efectiva. Sorprendentemente efectiva. E máis cun Drogba tan resolutivo. Gol en Stamford Bridge, gol na final e penalti definitivo. E sobre todo, moita coraxe e fe na vitoria. Con 34 anos. E tamén foi necesaria unha dose de sorte. É que Di Matteo é un tipo con flor, quedou demostrado.

Sorprendente que o Barcelona non marcase en Stamford Bridge, sorprendente a reacción blue coa eliminatoria perdida no Camp Nou e sorprendente que o Bayern non conseguise o título onte con todo ao seu favor. Os bávaros tiñan a final practicamente gañada con 1-0 a falta de dous minutos para o final. Pero chegou o primeiro córner do Chelsea e o remate de Drogba. Tamén a tiñan ao seu favor cando o marfileño cometeu penalti sobre Ribery, pero Robben fallou. Tamén tiveron vantaxe tras o fallo de Mata nos 11 metros. Pero non, onte o destino quixo devolver ao Chelsea unha das Champions que tivo tan preto, como a do resbalón de Terry, a do Iniestazo ou a do gol pantasma de Luís García nunhas semifinais contra o Liverpool. Quixo o destino, porque o Deus do fútbol seguro que non está tan conforme.

O Chelsea demostrou que en fútbol se pode gañar sendo bastante inferior aos teus rivais. Onte volveu pasarse o partido encerrado no seu campo e sen ver ao porteiro rival, pero defendeu a gran nivel, aproveitou a que foi seguramente a súa única ocasión e acertou nos penaltis. Mentres o Bayern, como fixo o Barça, puxo o fútbol, a posesión, a chegada, as ocasións, 20 córneres... Pero  non bastou. Lémbrame ao ano 2004, cando o O Porto de Mourinho e a Grecia de Otto Renhagel gañaron Champions e Eurocopa.

Ese fútbol rañicas volve estar de moda grazas ao Chelsea, o peor Chelsea dos últimos tempos, co seu garda pretoriana veterana e sen fútbol no medio campo. Pero este é o Chelsea campión de Europa. Bágoas no Bayern debido ao cruel desenlace que lles tocou vivir. Ademais, no seu estadio, un estadio listo para a festa. Ningún equipo consegue gañar no seu campo. Mentres, noutro barrio de Londres maldín a súa sorte: o Tottenham de Harry Redknapp, cuarto na Premier, queda sen Champions pola vitoria blue.

viernes, 18 de mayo de 2012

Chapuzas 'made in Villar'

Ángel María Villar es de sobra conocido por su extenso historial de fechorías en sus más de 20 años como presidente de la Real Federación Española de Fútbol. Ahora hay que añadir una chapuza a su numerosa lista. El desprecio constante de la Federación a su competición, la Copa del Rey, ha ocasionado en estas fechas un problema a la Selección, patrimonio de la RFEF, en sus opciones de revalidar la Eurocopa de fútbol.

PINCHAR PARA SEGUIR LEYENDO (HA10)

P.D.: seguimos con la elección de los 23 internacionales para la Eurocopa. Ya sólo nos quedan los delanteros. Los míos son Llorente, Soldado y, si llega, Villa.

lunes, 14 de mayo de 2012

Por fin un Mundial igualado

Cinco carreras. Cinco ganadores diferentes. De cinco escuderías distintas. Cuatro líderes diferentes. De esta manera ha comenzado el Mundial de Fórmula 1: igualadísimo. No se recuerda nada igual. Hasta 7 escuderías pueden pelear por poles y por podios. 14 pilotos. Después de tantos años tan previsibles, por fin se presenta un Mundial abierto y emocionante. Los espectadores estamos de enhorabuena.

Los Red Bull sufren, los McLaren sufren, Alonso saca el máximo de su Ferrari mientras Massa naufraga, el Renault es potente, el Mercedes aparece entre las primeras posiciones, los Sauber y los Williams pueden dar la sorpresa. Una victoria para un Williams, la de ayer de Maldonado, otra para un Mercedes, Rosberg, y otras más esperadas para Ferrari, Red Bull y McLaren. Alonso también se llevó su victoria en una carrera alocada por la lluvia. Vettel y Button fueron los otros dos ganadores. Cada carrera es una ruleta rusa: nunca sabes quién puede ganar. Además, a pesar de su Ferrari, Fernando Alonso colidera el Mundial por detrás de Vettel. Por fin contamos con todos los ingredientes para disfrutar de la Fórmula 1.

Si observamos los resultados de los pilotos que el año pasado dominaban el Mundial nos damos cuenta de la inmensa magnitud del cambio. Vettel en varias carreras ha demabulado por los últimos puestos de la zona de puntos, Webber no ha subido al podio, Hamilton no ha pasado del tercer lugar y Button ha conseguido una victoria y poco más. Sin embargo, otros pilotos sin opciones en 2011 han renacido, como los Renault, los Mercedes, los Sauber o los Williams.

La prueba la tenemos en la carrera de ayer: al podio subieron el Williams de Maldonado, el Ferrari de Alonso y el Renault de Raikkonen. Ni Red Bull ni McLaren, y no es la primera vez. Vettel fue sexto, Hamilton octavo, Button noveno y Webber se quedó fuera de los puntos. El Sauber del mexicando Sergio Pérez fue segundo en Malaysia, mientras los Renault están asiduamente entre los diez primeros.

Pero no hay que quedarse en cinco carreras. Hay que esperar que el Mundial siga con esta tónica. Con todos los problemas de su Ferrari, Alonso es colíder y puede convertirse en firme candidato al Mundial a poco que su coche mejore. Vettel es líder del Mundial y Hamilton, Button, Webber, Raikkonen y hasta Rosberg siguen en la lucha de los primerso puestos. Hay 7 pilotos a menos de una carrera de distancia con el líder. Si el panorama sigue como hasta ahora, la pelea por el Mundial puede ser emocionantísima.

Continuamos con la elección de los 23 interncionales por España. Hoy, los centrocampistas. El número es muy variable: desde 11 hasta 6, en función de la consideración de los extremos. Allá van los míos: Busqeuets, Xabi Alonso, Xavi, Iniesta, Cesc, Cazorla, Silva, Jesús Navas y Mata. 


Cinco carreiras. Cinco gañadores diferentes. De cinco escuadras distintas. Catro líderes diferentes. Desta maneira comezou o Mundial de Fórmula 1: igualadísimo. Non se lembra nada igual. Até 7 escuadras poden pelexar por poles e por podios. 14 pilotos. Despois de tantos anos tan previsibles, por fin preséntase un Mundial aberto e emocionante. Os espectadores estamos de parabén.

O Red Bull sofren, os McLaren sofren, Alonso saca o máximo do seu Ferrari mentres Massa naufraga, o Renault é potente, o Mercedes aparece entre as primeiras posicións, os Sauber e os Williams poden dar a sorpresa. Unha vitoria para un Williams, a de onte de Maldonado, outra para un Mercedes, Rosberg, e outras máis esperadas para Ferrari, Red Bull e McLaren. Alonso tamén levou a súa vitoria nunha carreira aloucada pola choiva. Vettel e Button foron os outros dous gañadores. Cada carreira é unha ruleta rusa: nunca sabes quen pode gañar. Ademais, a pesar do seu Ferrari, Fernando Alonso colidera o Mundial por detrás de Vettel. Por fin contamos con todos os ingredientes para gozar da Fórmula 1.

Se observamos os resultados dos pilotos que o ano pasado dominaban o Mundial dámosnos/dámonos conta da inmensa magnitude do cambio. Vettel en varias carreiras ha demabulado polos últimos postos da zona de puntos, Webber non subiu ao podio, Hamilton non pasou do terceiro lugar e Button conseguiu unha vitoria e pouco máis. Con todo, outros pilotos sen opcións en 2011 renaceron, como os Renault, os Mercedes, os Sauber ou os Williams.

A proba témola na carreira de onte: ao podio subiron o Williams de Maldonado, o Ferrari de Alonso e o Renault de Raikkonen. Nin Red Bull nin McLaren, e non é a primeira vez. Vettel foi sexto, Hamilton oitavo, Button noveno e Webber quedou fóra dos puntos. O Sauber do mexicando Sergio Pérez foi segundo en Malaysia, mentres os Renault están asiduamente entre o dez primeiros.

Pero non hai que quedar en cinco carreiras. Hai que esperar que o Mundial siga con esta tónica. Con todos os problemas do seu Ferrari, Alonso é colíder e pode converterse en firme candidato ao Mundial a pouco que o seu coche mellore. Vettel é líder do Mundial e Hamilton, Button, Webber, Raikkonen e até Rosberg seguen na loita dos primerso postos. Hai 7 pilotos a menos dunha carreira de distancia co líder. Se o panorama segue como até agora, a pelexa polo Mundial pode ser emocionantísima.

domingo, 6 de mayo de 2012

Alcalá vuelve a pecar

Se avecina nuevo proceso judicial contra la cadena Cope. Y de nuevo la responsabilidad es de Juan Antonio Alcalá. La cadena de los obispos ha tenido que pagar 200.000 euros al Barcelona obligada por un juez. La razón es que el periodista había contado, a instancias de un directivo del R. Madrid, que el club blanco planteaba la existencia de dopaje en el seno del Barcelona. El club azulgrana puso una denuncia a la Cope, que tuvo que asumir su error en una nota. En ella reconocía que la información ofrecida no estaba contrastada y era falsa. En esa ocasión, Alcalá se quedó solo al no ser respaldado por el directivo. El presentador de El Partido de las 12 dijo haber pecado de "pardillo".

Esta semana hemos vivido un nuevo capítulo. De nuevo en el tiempo de opinión de El Partido de las 12 del domingo, en las mismas circunstancias. Alcalá lanzó una noticia transmitida por un dirigente de la LFP: el anterior jueves, cuando se había desplazado a Granada para hacer el programa, alguien de la LFP le dijo que el Sporting de Gijón iba a ganar en el campo del Espanyol "sí o sí". El sábado el equipo asturiano ganaba 0-3 en Cornellá y el domingo por la noche Alcalá lo soltaba en antena. Todo ello, en el marco de las especulaciones sobre amaños, otras maniobras y maletines, trajo bastanterevuelo.

Después se supo que la LFP había advertido al Secretario de Estado para el Deporte por sospechas acerca de amaños. Y, claro, Sporting y Espanyol se sintieron atacados. Representantes de los dos clubes salieron a rueda de prensa al día siguiente a negar la mayor. El Espanyol ya ha decidido emprender acciones legales contra la cadena Cope. Según ha aparecido en prensa a mediados de esta semana, el club perico daba 24 horas a Alcalá para citar a su fuente. En antena, varios locutores insinuaron que se trataba de Javier Tebas. Para defenderse, el presentador de El Partido de las 12 afirmó que las denuncias no deberían ir contra el mensajero, sino contra el que cuenta a los periodistas lo que no debe.

Como diría el propio Alcalá, hasta aquí la información; ahora, la opinión. Vaya por delante mi admiración a todo el equipo de deportes de la Cope, dada mi condición de fiel oyente tanto de Tiempo de Juego como de El Partido de las 12. He de confesar que ese día me he dormido pronto y no me enteré de la noticia hasta el día siguiente. Pero cuando lo supe me recordó al caso que he relatado al principio.

'Ahora la fuente de la LFP dejará tirado a Alcalá y la Cope tendrá que volver a pagar', pensé. 'No entiendo cómo ha podido caer otra vez'. En la anterior ocasión, la noticia sólo provenía de una fuente, es decir, estaba sin contrastar. Ahora, también. ¿Por qué no contrasta las informaciones con dos fuentes antes de lanzar acusaciones tan graves? Me diréis que entonces no podría informarse de ninguna noticia así. Otra pregunta en el aire: ¿por qué no lo dijeron hasta el domingo? Era el primer día después del partido que Alcalá trabajaba, pues los sábados libra.

Entiendo que moralmente la Cope pueda llevar razón, pues intenta obtener noticias de gran magnitud a sus oyentes y contarlas. Sí, quizás los clubs afectados puedan denunciar a la liga, pero son los periodistas quienes transmiten la noticia y hacen el verdadero daño a los clubes. Y la regla en el periodismo es clara: hay que contrastar la información. Además, con este tipo de cuestiones que pueden afectar gravemente a los implicados los periodistas deben tener especial cuidado ya que, sin saberlo, pueden estar metiéndose en graves problemas.

P.D.: seguimos con nuestra elección de los 23 internacionales españoles para la Eurocopa. Hoy, los defensas. Según el criterio de cada uno, pueden ser 7 o 8. Los míos son Arbeloa, Iraola, Sergio Ramos, Puyol, Piqué, Javi Martínez, Jordi Alba y José Enrique. Espero los vuestros.



Avecíñase novo proceso xudicial contra a cadea Cope. E de novo a responsabilidade é de Juan Antonio Alcalá. A cadea dos bispos tivo que pagar 200.000 euros ao Barcelona obrigada por un xuíz. A razón é que o xornalista contara, a instancias dun directivo do R. Madrid, que o club branco expuña a existencia de dopaxe no seo do Barcelona. O club azulgrana puxo unha denuncia a Cópea, que tivo que asumir o seu erro nunha nota. Nela recoñecía que a información ofrecida non estaba contrastada e era falsa. Nesa ocasión, Alcalá quedou só ao non ser apoiado polo directivo. O presentador do Partido das 12 dixo pecar de "pardillo".

Esta semana vivimos un novo capítulo. De novo no tempo de opinión do Partido das 12 do domingo, nas mesmas circunstancias. Alcalá lanzou unha noticia transmitida por un dirixente da LFP: o anterior xoves, cando se desprazou a Granada para facer o programa, alguén da LFP díxolle que o Sporting de Xixón ía gañar no campo do Espanyol "si ou si". O sábado o equipo asturiano gañaba 0-3 en Cornellá e o domingo pola noite Alcalá soltábao en antena. Todo iso, no marco das especulacións sobre amaños, outras manobras e maletíns, trouxo bastanterevuelo.

Despois sóubose que a LFP advertira ao Secretario de Estado para o Deporte por sospeitas acerca de amaños. E, claro, Sporting e Espanyol sentiron atacados. Representantes dos dous clubs saíron a rolda de prensa ao día seguinte a negar a maior. O Espanyol xa decidiu emprender accións legais contra a cadea Cope. Segundo apareceu en prensa a mediados desta semana, o club perico daba 24 horas a Alcalá para citar á súa fonte. En antena, varios locutores insinuaron que se trataba de Javier Tebas. Para defenderse, o presentador do Partido das 12 afirmou que as denuncias non deberían ir contra o mensaxeiro, senón contra o que conta aos xornalistas o que non debe.

Como diría o propio Alcalá, até aquí a información; agora, a opinión. Vaia por diante a miña admiración a todo o equipo de deportes de Cópea, dada a miña condición de fiel oínte tanto de Tempo de Xogo como do Partido das 12. Hei de confesar que ese día me durmín pronto e non me decatei da noticia até o día seguinte. Pero cando o souben lembroume ao caso que relatei ao principio.

'Agora a fonte da LFP deixará tirado a Alcalá e Cópea terá que volver pagar', pensei. 'Non entendo como puido caer outra vez'. Na anterior ocasión, a noticia só proviña dunha fonte, é dicir, estaba sen contrastar. Agora, tamén. Por que non contrasta as informacións con dúas fontes antes de lanzar acusacións tan graves? Dirédesme que entón non podería informarse de ningunha noticia así. Outra pregunta no aire: por que non o dixeron até o domingo? Era o primeiro día despois do partido que Alcalá traballaba, pois os sábados libra.

Entendo que moralmente a Cope poida levar razón, pois tenta obter noticias de gran magnitude aos seus oíntes e contalas. Si, quizais os clubs afectados poidan denunciar á liga, pero son os xornalistas quen transmiten a noticia e fan o verdadeiro dano aos clubs. E a regra no xornalismo é clara: hai que contrastar a información. Ademais, con este tipo de cuestións que poden afectar gravemente aos implicados os xornalistas deben ter especial coidado xa que, sen sabelo, poden estar a se meter en graves problemas.

P.D.: seguimos coa nosa elección dos 23 internacionais españois para a Eurocopa. Hoxe, os defensas. Segundo o criterio de cada un, poden ser 7 ou 8. Os meus son Arbeloa, Iraola, Sergio Ramos, Puyol, Piqué, Javi Martínez, Jordi Alba e José Enrique. Espero os vosos.